هر بار درونی ترین احساس خود را با کسی در میان می گذاریم خطر خیانت دیدن را به جان می پذیریم . هر بار که به رابطه ای متعهد می شویم خطر طرد شدن را قبول می کنیم . هر بار که عقیده خود را بیان می کنیم به استقبال خطر مورد انتقاد قرار گرفتن می رویم .

با زندگی کردن درباره زندگی می آموزیم برای اینکه به آن سوی دره برویم باید از روی پل عبور کنیم و پیشرفت ما نتیجه تلاش است و نتیجه عبور از پل به این در و آن در زدن و استفاده از همه امکاناتی که در اختیار ما قرار دارد .

اگر در زندگی از خطرات بپرهیزیم رشد خود را محدود می کنیم و از نیل به بهترین محروم می شویم .

زندگی بدون تبادل احساسات و بدون عشق و بدون کشف این جهان شگف انگیز ارزش زیستن ندارد .

معمولا در می یابیم خطراتی که به استقبال آنها می رویم  و غنا و کمالی به زندگی ما می بخشد که قبلا هیچ گاه از آنها آگاهی نداشته ایم .

                                 پدر بزرگم / مردی که به ادب و انسانیت و سرزمینش عشق می ورزید و وجود آدمی را می کاوید تا گوهر انسانیت را جلا بخشد . او وکیل دلهای مردم بود که در دی ماه سال ۱۳۷۰ ( شب یلدا ) دار فانی را وداع گفت . روحش شاد

پدر

پدرم نور چشمم جان جانانم

                                       بی تو هیچ و پوچ است زندگانیم

بی تو هرگز بهار نمی شود

                                       بی تو هرگز نغمه ای نمی خوانم

بی تو بلبلان بهاری آوا سر نمی دهند

                                                  بی تو شمع شبستانم را خاموش می گردانم

بی تو هرگز نمی خندم

                                                بی تو در شوره زار حیات سرگردانم

بی تو سویی ندارد چشمانم

                                             بی تو قادر به نوشتن نیست دستانم

بی تو ای اسوه مقاوم

                                              بی تو تنها و اسیرم

بی تو برای که بگویم سخنها

                                              بی تو کلمات بی معنی

بی تو من هم بینوا

                                          بی تو من هم مفلکم

بی تو اشکم روان

                                              بی تو پایم بی توان

بی تو ای جان در رهت بی محتوی

                                            بی تو سر به دار زدن بی بها

بی تو کوهها بی صفا

                                            بی تو دریا بی تلاطم

بی تو ای جانم فدای نور چشمانت

                                             من هم میمیرم

شعر از : فرح اقبالی

                     میدان تالش

تنهایی به دشواری باری است که کودکی بر دوش می کشد

به تندی بادی است که کومه ای را ویران می کند

به سنگینی کاری است که  کارگری انجام می دهد

به سهمگینی ریزش کوهی است که هزاران کشته می دهد

به درشتی اشکی است که از مژگان مادری داغدیده سرازیر می شود

به سختی دردیست که در دلها سر بسته حبس می گردد

به تیزی صاعقه ای است که تک درختی را بدونیم می کند

به بارانی است که زمین خشک و ترک خورده را سیراب می کند

به رعدی است که آسمان را به جنب و جوش وا می دارد

به مانند عذابی است که عاشق خبر از مردن معشوق می کشد

به نرمی نسیمی است که بر سیمای عاشقان  می وزد

به خستگی رهگذری است که نای راه رفتن ندارد

تنهایی یادگاری است که از دلدادگان عاشق بجای می ماند و خواهد ماند

شعر از : فرح اقبالی

گل سرخ باغ بهشتم

                                         بلور چشم نگار مینو سرشتم

ناهید پر شکسته آسمانم

                                       پیچک پیچیده در روی زمینم

غمگین و دلشکسته و بیقرارم

                                        سوزان چو شرر آتشم

نسیم ملایم دریای شمالم

                                     شبنم روی گل شقایقم

شعر از : فرح اقبالی

در یک روز سرد زمستان

                                   بالای کوهی در گیلان

کومه ای کوچکی است که در آن

                                    مادریست و کودکی پشت آن

پدر بدنبال هیزمی برای آتشدان

                                   تا گرم کند دستهای کودکان

باد با سوز در حال وزیدن

                                   سوت می کشد از درون روزن

بارش برف چه سنگین

                                  کودک بیچاره چسبیده به پستان

می مکد افسوس شیری ندارد آن

                                         گریه سر می دهد طفل و مادر او را می نهد بر زمین

می رود در پی گوسفندی روان

                                               تا بدوشد قطره شیری از آن

مادر آمد دوان دوان

                                     کودک اینک گشت آرام چسان

شعر : از فرح اقبالی

                               زیبایی در تو نهان

ای کوههای سر به فلک کشیده من

                                ای رودخانه زلال و روان

با تو پیمان بستم

                                تا زنده هستم

میثاق من و تو بی پایان

                              تو هستی زیبای زیبای من

گل دشت تو بوی آلاله می دهد

                               ای نگار مهسای من

ناله نی و دل چوپان

                           آرامش می دهد به دل گوسفندان

نسیم صبگاهیت نوازش می دهد

                           سیرت و صورت و سیمای من

می وزد باد مهرگان

                         می ریزد چسان برگ شاخساران

می تراود آب باران بر زمین

                                  می گریزد ز دشت آهوان

نقش و نگارت نوشین

                                هست نهاد تو مهین

طالش ای زادگاه من

                              هرگز مرا نبری به نسیان

شعر از فرح اقبالی