بارقه ای از امید در دلم جوانه زده  

مرا به صبر و تحمل ترغیب می کند

در تمام سالهای گذشته به دور دست ها نگریستم

آیا کور سویی می آید

آیا افق های روشن نمایان خواهد شد

انسان به امید زنده است

تنها تک شاخه ای بر درخت وجود باقی مانده

حیرت و عصیان سر و پای وجودم را تسخیر کرده

لحظه ای مرا به خود وا نمی گذارد

از این همه پایداری تعجب می کنم

نمی دانم این از خود گذشتگی است

ارزش این همه سال زجر و سکوت را دارد ؟

چه باید کرد ؟

چگونه اندیشید ؟ ما خود را گم کرده ایم

در این گمگشتگی دورانیم

لبخند بی معنی به هم تقدیم می کنیم

دست هایمان گرمی ندارد

چشمهایمان بی رمق

در پی یافتن هم گم شده ایم

راهها دشوار  مسیر نا امن  موانع بیشمار