کس مردمان بی کس                         دل غمگین

مزه امید نارس                                  شب سنگین

صفای سفره خالی                           نون گندم

چشای بارونی ما                             اشک مردم

فدای رنگ و لعابت                           چشمه شعر و شرابت

قدمای خوش رکابت                         بردنم منو به خونه

خونه کوچیک و تاریک                      نموره سقف دلش میچکه باریک

میریزه رو دلای خسته مهمون            مهمون دو روزه دلتنگی هامون

بلدم رنگو ببینم                              میتونم دردو بچینم

دوست دارم خواستنیامو                  تو سراب تو ببینم

بسه مه درد نداشتن                      تو دلم مزرعه کاشتن

توش یه مشت گندم گذاشتن           واسه بی کسی هامون !

دل نازک  دل پنبه                           دل بی دل   دل زخمه

زخمه دل به تو هدیه                        سر سفره دلامون

ندونستم دل هلاکه                         دل هلاکه سینه چاکه

عشق پاک مال ماها بود                   بودن نبوده ها بود

اون اومد قصه بخونه                        واسه دلم بمونه

زنگ رفتن   زنگ مردن                      خوردش و شدش بهونه

واسه رفتن ماها                               واسه دفن چراها